cine cine cine

remata o verán e volvemos ós vellos vicios: ó cineeeeeeeeeeeeeeeee

a semana que ven comenza un ciclo de cine na fundación caixa galicia titulado:

grandes golpes, grandes fuxidas



Ouro en barras (1951, Charles Chrichton)
O golpe (1973, George Roy Hill)
Rufufú dá o golpe (1960, Nanny Loy)
Un condenado a morte escapou (1956, Robert Bresson)
A xungla do asfalto (1950, John Huston)
Atraco perfecto (1956, Stanley Kubrick)
Atraco ás tres (1962, José Mª Forqué)
Un plan sinxelo (1998, Sam Raimi)
A fuga de Alcatraz (1979, Don Siegel)
A evasión (1960, Jacques Becker)
Nove raíñas (2000, Fabián Belinsky)

gustaríame velas todas, pero seguro que non vou poder... así que me agradecería que me aconsellárades (de momento xa temos entradas para O Golpe e A Xungla do Asfalto...

Campeóns

Sen palabras

Babies

Non, non vos preocupedes...
non saltou o meu reloxio biolóxico nin nada polo estilo...
é que abrindo hoxe o meu correo atopei unhas fotos que me manda orgulloso papá Stu do seu retoño, Robert Stuart Neill-Ballantine, que naceu o 7 de Agosto (outro leo máis neste mundo..... que me toca aturar!!!) En fin, todo sexa polos meus sobriños postizos...
E como teño unha chea deles... vouvos ensinar as fotos de todos, pa que ningún papi/mami se queixe (os que non están e pq non teño fotos súas....)


Little Stu ou (como lle chama seu pai) Stuart Little


Little Emilja


Ana Patricia


Jacobo


Juanma

E por favor, ide parando, que xa está o planeta suficientemente superpoblado como para traer máis pitufiños a este mundo!!!
E ademáis, facedesme sentir vella.... grrrrrrrrrrrrrrr

sechu sende: made in padrón???

aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
alguén me pode axudar????
cómo pode ser que ningúen coñeza a este tío, que naceu en padrón no 72???
estudiou con nos???
criouse no medio de todos nos???
morro coa curiosidade

familia olímpica

a ver si con un pouco de sorte.... un Paz consegue unha medalla en Pekín.
Ánimo Antón!!!

O curruncho de Anto

Ultimamente estou un pouco vaga de máis e non entro nada na nosa comunidade blogueira.
Dame moita pereza poñerme a escribir en serio e ademáis teño a cabeza despistada noutras cousas, das que debería empezar a olvidarme.

Así que esta entrada de hoxe voulla adicar a unha das miñas máis recientes adquisicións no campo da amizade. Porque cada día teño máis claro que son os bos amigos os que fan que pague a pena a miña vida. Espero que non se cabree por tomar prestada algunha das súas fotografías, porque o fago desde o cariño e a admiración máis sincera.





Anto, gracias por estar ahí.